من می روم  تا شهر صدیقان عالم

                                      اینجا کجاست, ‌‌اینجا کجاست,  شهر خیالم

           در کوچه و پس کوچه ها عشقی محالم

                                      من یک خیالی پوچ در رویای عالم

               خداحافظ

           د وش با ماه بگفتم دردم 

           قصه ی پرغم و رنگ زردم 

           شرح تنهایی و افسردگی ام 

           زاری بی حد و بی چاره گی ام

           ماه از غصه من نالان شد

           در دل ابر سیه پنهان شد  

       باران عشقم را همه تقدیم یارم می کنم

                            هر چند دور است او زمن

                                            اما نثارش می کنم

      همه آرام و خموش  

      همه دلسرد و عبوس

      سخن ها همه خفته

      زبان ها همه سنگین گشته

      جراُت این را نداریم دهان باز کنیم

      از دل و ایمونمون همه شب راز کنیم

      پس بماند ، بماند ...

      همی آگاهند که اگر لب بگشایند

      لگد بر دل خود

      بر همه هستی خود کوبیده

      زمزمه خواهد شد این حرفها

      در دل ما همگی

      پس بماند ، بماند سخنان ...

      تا بپوسد ، بپوسد همگی

   شب که می شه

                           آسمون

                           چه نوری از خودش داره

                           ستارها تو آسمون

                           چه شوری به پا می کنن

                           ستاره خیال من

                           میون اون ستاره ها

                           چه نوری از خودش داره

                           یه نگاه به من می کنه

                           یه چشمک به من می زنه

                           به دوستاشم نشون میده

                           منو که نگاش می کنم ...

                          منم  وقتی که شب می شه

                          میام کنار پنجره

                          میام و منتظر می شم

                          تا  که ستارم برسه ...

                     از ته دل داد می زنم 

                     شاید صدام رو بشنفه    

                          بیا واسم چشمک بزن

                          تشنه برق چشماتم.

سلام دوستان

از اینکه این شعرم رو زدم توی بلاگم پشیمون شدم آخه فقط یه احساسه

و هیچ چیزه دیگه ای ندارهولی واسه خاطر احترام به نظر شما دوستان

حذفش نمی کنمخلاصه ما رو ببخشید.

        با بیانی ساده

                  با سکوتی روشن 

                             با نگاهی کوتاه

                                      عشق را باید گفت.                  

            من این مدت یا این چند ماه بخاطر یه خورده مشکلات نتونستم کاری رو 

             وارد وبلاگم کنم.

            به امید خدا و کمک دوستا ن دوباره از همین ماه شروع می کنم.  

            همیشه تو اوج پرواز

            همیشه یکدل و یکرنگ.

            همیشه ذکرت رو لبها

            همه جا زمزمه می شه

            هزار و یک اسم زیبات 

            تو دلامون جا گرفته

            ما دو تا تو درد و غصه

            ما دو تا تو شور و شادی

            همیشه با هم می مونیم

                                               از تو غافل نمی مونیم.

                                   این است :

                                   که کشد " آه " زدستم مادر                                  

      عشق یعنی حرکتی سوی فراز

       عشق یعنی زندگی را ساختن

        عشق یعنی عاشقانه باختن

       ‌عشق یعنی با وفا همدم شدن

        عشق یعنی با غم آمیخته شدن

        عشق یعنی تا شفق پرواز کن

       عشق یعنی تا افق آواز کن

        عشق یعنی ترک آغوشت کنم

         چون شراب ناب مدهوشت کنم

        عشق یعنی مست و دیوانه کنی

       عاشقم بحر چه دیوانه کنی؟

        عشق یعنی یک صفای سازگار

        عشق یعنی زنگ تکرار نگاه

        عشق یعنی راهی دریا شدن

        عشق یعنی صاحب دنیا شدن

        عشق یعنی جاده بی انتها

        عشق یعنی تا خدا با من بیاااااا  

         گرچه زیباییش از ظاهر نیست

          آنچه در خانه من هست

          در آن کاخ بلند تو نباشد هرگز

          خانه من خانه مهر و وفا

          خانه من خانه عشق و صفاست. 

          در نزد رفیقان چه مقامی  داشتم                                                        

           بیهوده مرا سیاه کردی تو

           از دفتر خود مرا جدا  کردی تو

           آن وقت که فهمیدی

           از کرده خود شدی پشیمان تو

            تنها و غریب

           در شهر رهایم کردی

           هر کس که رسید پا نهاد بر سر من

            من را که به تازگی به دنیای شما پای نهادم

          دیدی چه شدم؟ 

            سیاه و تارم کردی 

            بیچاره و ناکام ز دنیای شما بای کردم.

      همه خفتند

       من و تو همچنان بیدار                                                                               

      درختان همچو انسانها

       همه خسبیده در خواب زمستانی

        زمستان رو به بایان شد

       بهار آمد 

                  همه بیدار گشتند

                             درختان سبز گشتند

                                          همه کلها شکفتند

         نمی دانم من و تو

                        چرا بیوسته بیداریم.                       

        ای سرزمین شیر مردان

         ای سرزمین عشق و وفا

          آسمانت همیشه آبی

           درختانت همیشه سبز

           سرافراز و قهرمان

           حماسه ساز و خندان

           و همچن کوه استوار

          بوسه بر خاکت می زنم

                                   ایرانیم و سرفراز 

             خدایا نگهدارش باش..........

         به تاریکیش

                    به ماه و ستاره هایش

                           شب قشنگ است برای عاشقان

        روز زیباست

                 به روشنایش

                       به خورشید و گرمیش

         به به

                       که چه زیباست شب و روز 

                                       و چه زیباست خلقتش                     

       چون ایران من زیباست 

       شهر نخلستانهای سبز

       شهر مردان و زنان شیردل

       دشت گلهای شقایق 

       آن شهیدان سرافراز

       مردمانش همه خونگرم و همه مهماندوست.

       من به شهرم عشق می ورزم

                            چون به ایران عسق می ورزم.    

         و به همین دلیل شعرهایم

                        و تمام گلهای رز دنیا را به تو

                                                    هدیه می کنم.

       تقدیم با عشق...

                 تقدیم با بهترین آرزوها...

                                   به تمام هستییم ...........

              پس بدان که دوستت دارم.

      من گل مریم٬ گل میخک برات چیده ام

      لا به لایش صد بغل عشق و وفا بنهاده ام

     رویه هر شاخه٬ برات بوسه ای  از عشقمان

      لحظه ای نزدیک رویت کن٬ ببوسم گونه ات

     من خودم رو لابه لای شاخه ها گم کرده ام

     تا ندانی که کدامین شاخه ام٬ می بوسمت 

              عشق یک واژه زیباست

                                               تو باید باشی

             زندگی بی تو محال است

                                               تو باید باشی  

            کاش می شد گل چشمان تو را

                                             می چیدم و 

                                                          می آویختمش بر دیوار    

         هزاران دگر هم خواهد آمد

          چو آمد بهاری و بگذشت آن

          همین اندک عمری داریم خواهد گذشت

         چو اعمالتان همچو چشمه زلال باشد

          هراسی نخواهید داشت از بهاری که خواهد گذشت

         محرم این دل پر درد و خموشم باشی

         در کنارم باشی٬ اما نیستی

         نا امید از همه چیز

         دوست دارم که فقط ٬ شب را صبح کنم

         صبح را شب کنم

         تا که پژمردگی این دل من

         به آخر برسد

         نقطه کور سرانجامی رسد

         همه آسوده شوند

         من هم از دنیای خاموش خود آسوده شوم

         سر به خاکش نهم و

         با تو هم صحبت شوم.

           تازه از راه آمدیم

          همچو یک کاغذ سفید و پاک٬ بدنیا آمدیم

         عاری از آلودگی

         ما سفید و پاک بدنیا آمدیم

       هر چه که بگذشت از این عمر ما

         دفتر اعمالمان٬ تار می گشتند تار.

         واقعاْ سخت است این لوح سفید

          همچو آن روزی که دنیا آمدیم

         پاک ماند٬ تا که برگردیم به خاک...

         باز گردیم به خاک.